Άπαιχτα μονόπρακτα του Καμπανέλλη στη σκηνή του Θεάτρου Τζένη Καρέζη

Στρατόπεδο Μαουτχάουζεν: Αθώοι, ένοχοι, συνένοχοι. όσο μεγαλύτερη η πράξη, τόσο πιο ασφυκτικό το δίλημμα.

Δύο συνταρακτικά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Ο Κρυφός Ήλιος» (1952) και «Σιλωάμ» (1951), από τα πρώτα θεατρικά έργα του συγγραφέα, με νωπές μνήμες, παραστάσεις και βιώματα από τον εγκλεισμό του στο χιτλερικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Mauthausen, θα ανέβουν για πρώτη φορά στη σκηνή, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη.

Ιάκωβος Καμπανέλλης: Δεν νοείται το θέατρο να μην είναι πολιτικό

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης μιλά για το πολιτικό θέατρο

Το θέμα που θα φέρω για συζήτηση είναι ο ορισμός πολιτικό θέατρο. Λέω ορισμός γιατί τον θεωρώ ένα θεωρητικό πρόσθετο που για τη χρησιμότητα του έχω πάρα πολλές επιφυλάξεις. Νομίζω δε ότι θα βοηθήσει τη συζήτηση μας αν ομολογήσω επιπλέον ότι τις ίδιες επιφυλάξεις έχω και για άλλους ορισμούς που συγγενεύουν, αν όχι λεκτικά, τουλάχιστον νοηματικά.

Η γειτονιά των αγγέλων - τα τραγούδια

Τζένη Καρέζη και Νίκος Κούρκουλος στη "Γειτονιά των αγγέλων"

Το 1963 παρουσιάζεται "Η γειτονιά των αγγέλων" από το θίασο της Τζένης Καρέζη. Είναι μια λαϊκή όπερα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με πολλά τραγούδια και χορό.

Η παράσταση είναι μια εμπορική αποτυχία και κατεβαίνει αμέσως, όμως μερικά από τα τραγούδια της διαγράφουν τη δική τους, επιτυχημένη, τροχιά και ακούγονται μέχρι σήμερα.

Η γειτονιά των αγγέλων - Ιάκωβος Καμπανέλλης

Ιάκκωβος Καμπανέλλης-Τζένη Καρέζη

Η Τζένη Καρέζη ζητά από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη να της γράψει «το έργο της χρονιάς» κι έτσι προκύπτει μια λαϊκή όπερα, "Η γειτονιά των αγγέλων".

Παρουσιάζεται από το θίασο Καρέζη στο θέατρο Κοτοπούλη και κάνει πρεμιέρα στις 4 Οκτώβρη του 1963 με την Τζένη Καρέζη, το Νίκο Κούρκουλο, το Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τον Κώστα Καρρά, τη Ζωή Φυτούση, το Δημήτρη Νικολαΐδη κ.ά.

Γραφείο λογοκρισίας

Πρόκειται για ένα ανέκδοτο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που ο συγγραφέας έγραψε μετά τα παθήματά του από τη λογοκρισία της χούντας για "Το μεγάλο μας τσίρκο".
Η κόρη του το παραχώρησε στην "Ελευθεροτυπία" και το αναδημοσίευσε το Only theater απ' όπου και αντιγράφω.

Γραφείο λογοκρισίας. Ο Λογοκριτής στο γραφείο του διαγράφει στις σελίδες ενός βιβλίου. Στη γωνιά του δωματίου, όρθιοι, σαν τιμωρημένοι, περιμένουν ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης. Χτύπημα στην πόρτα.

ΛΟΓΟΚΡΙΤΗΣ: Εμπρός!

(Μπαίνει ο Αριστοφάνης.)

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ: Καλημέρα σας!

ΛΟΓ.: Περίμενε τη σειρά σου.

ΑΡ.: Αριστοφάνης.

ΛΟΓ.: Είπα να περιμένεις.

ΑΡ.: Είμαι ο Αριστοφάνης!

ΛΟΓ.: Είπα να περιμένεις, καταλαβαίνεις ή όχι;

ΑΡ.: Μα είμαι ο Αριστοφάνης!

Με όλο μου το είναι - θέατρο Στοά

   Τελευταία στιγμή, λίγο πριν μπουν στο καμαρίνι, οι τρεις ηθοποιοί, η Λήδα Πρωτοψάλτη, η Εύα Καμινάρη και ο Θανάσης Παπαγεωργίου, δέχονται να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου! Ξαφνιάζομαι! Δεν με ξέρουν, δεν εκπροσωπώ κάποιο γνωστό μέσο, αλλά και οι στέκονται απέναντί μου κι εγώ δεν προλαβαίνω να γράφω! Κι ανακαλύπτω τρεις προσωπικότητες για τις οποίες το θέατρο είναι τρόπος ζωής. Μπορείτε να καταλάβετε τη χαρά μου!

Μα, η μεγαλύτερη χαρά ήρθε στο τέλος της παράστασης, αφού είχα παρακολουθήσει θέατρο με όλο μου το είναι!

Ρεζιλίκια!

Απόσπασμα από Το μεγάλο μας τσίρκο"

του Ιάκωβου Καμπανέλλη

ΡΩΜΙΑΚΙ: Αυτός μου 'πε ότι σας δικάσανε για προδοσία, αλήθεια είναι;

ΑΓΑΛΜΑ: Το κρύβουνε;...

ΡΩΜΙΑΚΙ: Όχι, αλλά ως φαίνεται δεν το πολυλένε κιόλας! Και δεν μου λέτε, γελούσατε και τότε;

ΑΓΑΛΜΑ (Κολοκοτρώνης): Λιγάκι...

ΡΩΜΙΑΚΙ: Εσείς, όμως, κύριε Κολοκοτρώνη, άμα είπανε "εις θάνατο διά προδοσία", δεν φαρμακωθήκατε;

ΑΓΑΛΜΑ: Όχι. Χαμογέλασα και είπα "μνήστητί μου, Κύριε"... Με το άλλο δε γέλασα... με κείνο φαρμακώθηκα.

Το μεγάλο μας τσίρκο - η παρασταση

ακούστε την παράσταση και τα τραγούδια εδώ.

Αθήνα,

Νοέμβρης 1973,

θέατρο Αθήναιον.

 "Τα βραβεία της ελευθερίας δεν πρέπει να τα κάμει ρουσφέτι."

"Ο μόνος τρόπος να μην έχουν είναι ν' αφήσομε να έχουν."

Σ' αυτές τις δυο φράσεις μπορεί περιληπτικά να αποτυπωθεί ο χαρακτήρας του έργου.

Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια

 

Στέλλα:.. "Του ζήτησα εγώ να με νοικοκυρέψει; γιατί όλοι θέλουν να με κουτσουρέψουν, ο ένας να με κάνει κυρία, ο άλλος να με κάνει νοικυρά! τι στραβό έχω έτσι που είμαι; δηλαδή όποιος θέλει την ελευθερία του εαυτού του είναι υπόκοσμος; πέστε μου έναν που να 'ρθε και να μην ήθελε να μ' αλλάξει κατά το κέφι του...!

και τι είμ' εγώ για να μ' αλλάζουνε, γραμμόφωνο! εν τοιάυτη περιπτώση γιατί τους άρεσα την πρώτη ώρα; επειδή ήμουνα κατάλληλη για αλλαγή ή επιδιόρθωση; είπα σε κανέναν τους "πεθαίνω για σένα αλλά σε θέλω αλλιώς"... σε κανένα! πέφτω σαν τυφλή, τα δίνω όλα, τους πιστεύω, ενώ αυτο'ι μελετάνε μέσα τους πώς να με κάνουνε άλλη! όχι, αγαπημένες μου, εγώ δεν ξεγέλασα κανένα, αυτοί με ξεγελάσανε...!"