Πιραντέλο και Ουίλαμς: τετράγωνο και κύκλος

"Ο Τένεσι Ουίλιαμς είναι -μαζί με τον Πιραντέλο- ο πιο αγαπημένος μου. Θα μου πείτε «τι σχέση έχουν μεταξύ τους οι δυο;».

Νιώθω ότι - αντίθετα, ας πούμε, από τον Μπέκετ - πιστεύουν στη δύναμη της σκηνοθεσίας. Δεν «προσλαμβάνουν» τον σκηνοθέτη ως εργολάβο-εκτελεστή μιας σκηνικής δημιουργίας που οι ίδιοι έχουν -ή θα ήθελαν να έχουν- ανεβάσει. Τον παροτρύνουν να ελευθερώσει δυναμικά το έργο τους από τη μορφή του αναγνώσματος στην οποία του το παραδίδουν.

Πιραντέλο - Ταβιάνι: ένα Χάος ανάμεσά τους

Ρεαλισμός και λυρικότητα, τραγικό και χιούμορ, δοξασίες και παραδόσεις, οργώνουν την άγονη γη, τη σπαρμένη με τα βήματα των φτωχών και των καταραμένων, των τραγικών και των λησμονημένων, που σύρθηκαν ανελέητα στα άγρια κέφια του καιρού και των ανθρώπων.

Φέρτε κρασί, φέρτε φωτιά

Βούλα Ζουμπουλάκη

Στο έργο του Λουίτζι Πιραντέλο "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε", που παρουσιάστηκε στο θέατρο Αθηνών το 1961, η Βούλα Ζουμπουλάκη τραγούδησε την "Πέτρα", σε στίχους και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Ένα πρόσωπο ζητά συγγραφέα

Άντον Τζούλιο Μπραγκάλια

Λουίτζι Πιραντέλο

  

   Ο σκηνοθέτης, κριτικός και ιστορικός του ιταλικού θεάτρου, Άντον Τζούλιο Μπραγκάλια, γράφει για το φίλο του Λουίτζι Πιραντέλο, το 1962, 26 χρόνια μετά το θάνατο του συγγραφέα.

  "Το θέαμα του ανικανοποίητου ανθρώπου που, τυραγνισμένος από την προσωπική του δυστυχία, ζητάει τη λύτρωση στην τέχνη, όπως άλλος μεθάει για να ξεχάσει, ήταν εκείνο που μ' εντυπωσίασε περισσότερο, όταν ο Ρόσσο ντι Σαν Σεκόντο με παρουσίασε για πρώτη φορά στον Πιραντέλλο. Ήμαστε πολύ νέοι. Τον είδα ρημαγμένο από τη δυστυχία. Δεν είχε ακόμα δοθεί ολοκληρωτικά στο θέατρο. Κι ο Σαν Σεκόντο ήταν ακόμα στα πρώτα βήματα και γεμάτος αγωνία γι' αυτά που έγραφε, πήγαινε και τα διάβαζε στον Πιραντέλλο, που κι αυτός με τη σειρά του, του διάβαζε τα δικά του. Συνηθιζόταν τότε ακόμα αυτού του είδους οι λογοτεχνικές βραδιές.

Λουίτζι Πιραντέλο - ένας ασυγκράτητος θρήνος

Ο Πιραντέλο δεν ξοδεύει άσκοπα το κείμενό του.

Κάθε του λέξη έχει συγκεκριμένο στόχο και είναι απόλυτα απαραίτητη. Κι όλες μαζί οι λέξεις, απλές, πολλές φορές σαν από οποιονδήποτε διαλεγμένες, θίγουν ζητήματα, όπως ο κατακερματισμός του ατόμου, η πολλαπλότητα του εαυτού, η υποκειμενικότητα της αντίληψης, με τρόπο απόλυτα κατανοητά και καίριο περιγράφοντας την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, όπως... πραγματικά είναι!

  

    

Ο Πιραντέλο γράφει με μαεστρία.

Ανάβει το φυτίλι βάζοντας τους ήρωές του να φανερώνουν από την αρχή ουσιαστικές λεπτομέρειες, που υπόσχονται πολλά και ενδιαφέροντα, αλλά με τρόπο, αέρα και ύφος μυστήριο, που περιπλέκει κάθε στιγμή την υπόθεση και δεν αποκαλύπτει παρά μονάχα πτυχές και εκδοχές σταδιακά κρατώντας την αγωνία του θεατή μέχρι το τέλος.