 | |||
| ο Αλέξης Μινωτής στην "Τρελή του Σαγιό το 1966, στο Εθνικό Θέατρο. |
«Στα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι να είχα ποτέ τη τάση να μεταμφιεστώ,
ο νοητικός κόσμος, ο κόσμος της ψυχής με τραβούσε πάντα περισσότερο, σαν
ήταν να βάλω τη φαντασία μου σε ενέργεια.
Και η φαντασία με έκανε να
βλέπω τον κόσμο των ανθρώπων όπως ήταν, και όχι όπως φαίνεται. Δηλαδή,
τραγικός και υπέροχος γιατί συνειδητοποιεί την ύπαρξή του με οδύνη,
περηφάνια, πνευματικότητα.
Έτσι με τράβηξε το θέατρο των μεγάλων
συγγραφέων, το να γίνω ηθοποιός μου προέκυψε από την κλίση μου στην
ποίηση. Ήμουν εσωστρεφής σαν ιδιοσυγκρασία και η νύχτα μου έδινε κάποια
περιθώρια.» *
