Το τσικαλάκι

 Από τη συλλογή παραμυθιών σε επιλογή, μετάφραση και επίμετρο Αγνής Στρουμπούλη. *

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γέρος και μία γριά. Δεν είχανε παιδί. Επαρακάλουν τον Θεό να τους δώσει ένα παιδάκι κι ας είναι και τσικαλάκι.
Με τα πολλά τους άκουσε ο Θεός και τους έδωσε ένα παιδί τσικαλάκι. Χαρά οι δυο οι γέροι!
Μια μέρα στη γειτονιά γινόταν ένας γάμος κι εκουβεντιάζανε οι γέροι ποίος τους να πάει.

- Να πάου εγώ..., λέει το τσικαλάκί.
- Όχι, εσύ είσαι μικρό!...
- Όχι θα πάου!...

Εδιάβη. Ήτανε πολύς κόσμος... Χαρά, γλέντι, χορός! Το τσικαλάκί είχε μαγευτεί.
Κάποια στιγμή που γινόταν η στεφάνωση κι αρχίζανε να πέφτουν τα κεράσματα, είπανε οι καλεσμένοι:

- Φέρτε κάτι να βάλομε τα προικιά της νύφης...
- Να τα βάλομε μες σε τούτο το τσικαλάκί!... είπε κάποιος.

Επιάσανε όλοι και βάλανε κεράσματα, μεταξωτά φορέματα, μαντίλια, κεντήματα...
Σε μια στιγμή που δεν το βλέπανε, τρέχει το τσικαλάκί στο σπίτι του και φωνάζει τη μάνα του:

- Μάνα, σου φέρνω προικιά!...
- Καλώς το το παιδάκι μου, καλώς το τσικαλάκί μου!...

Έβγαλε τα προικιά. Το τσικαλάκι φεύγει και ξαναπάει στο γάμο.
Μόλις εξαναμπήκε, άκουσε που ερώτα κάποιος:

- Φέρτε κάτι να βάλομε της νύφης τα φλωρία...
- Να! ένα τσικαλάκι, βάλτε τα επά!...

Πιάνουνε το τσικαλάκι, που είχε στηθεί εξεπίτηδες δίπλα, κι άλλος έβαζε μέσα φλωρία, άλλος χρυσά τάλιρα και κωνσταντινάτα κι άλλος χρυσαφικό ή μάλαμα. Μέχρι που εκοντογιόμισε.
Αφού εβάλανε όλοι, την ώρα που δεν το βλέπανε, τρέχει όξω το τσικαλάκι. Πάει στη μάνα του. Φωνάζει:

- Μάνα, μάνα, άνοιξε γιατί σου φέρνω φλωρία!...
- Καλώς το παιδάκι μου, καλώς το τσικαλάκι μου!...

Άδειασε τα φλωρία και τα χρυσαφικά σ' ένα πανέρι η μάνα του. Το τσικαλάκι φεύγει και ξαναπάει στο γάμο. Εκεί εγλεντούσαν και τρώγανε.
Η νύφη, που 'χε φάει πολύ, της ήρθε να τα κάμει και το 'πε κρυφά στην κοζούνα της [εξαδέλφη]. Εκείνη, που ήτανε και χαζή, φώναξε δυνατά:

- Φέρτε κάτι στη νύφη γιατί της ήρθε να τα κάμει!...

Είδε ο κόζουνος το τσικαλάκι και της τό 'δωσε κρυφά για να μην ξαναφωνάξει και να το δώσει στη νύφη ογλήγορα να μην τ' ακούνε όλοι...
Τα 'κάμε η νύφη μες στο τσικαλάκι.
Τρέχει εκείνο πάλι όξου και πάει στη μάνα του.

- Μάνα, μάνα, άνοιξε, σου φέρνω κι άλλα!...

Ανοίγει η μάνα του και είδε τι της έφερε.
Εθύμωσε πολύ και τ' αρπάζει απ' τ' αυτί, του δώνει μία και το κολλά στον τοίχο μαζί μ' εκείνα που 'χε μέσα!...

- Να! για να μάθεις παλιοκλέφτικο!...

- Άχο! είπε το τσικαλάκι... Καλά μ' έκαμες!.,. Όταν έφερνα άλλα πράματα μ' έλεες καλό, τώρα με λέεις κλέφτικο;

Πάνε οι γονιοί της νύφης κι επήραν όλα όσα είχε πάρει το Τσικαλάκι και την εβάρησαν τη γριά. Εβάρησαν και το Τσικαλάκι ξύλο πολύ, τόσο που άλλαξε κι από Τσικαλάκι έγινε παιδί...
Εγόγγα η γριά, εγόγγα το Τσικαλάκι... αλλά εχαίρονταν που 'γίνε παιδί...
Κι επερνούσαν καλά όλοι τους...

Αυτή είναι η αξία του ανθρώπου

Ο αφηγητής είναι ο ταπεινός πρόγονος του ηθοποιού

Περιπλανιόμουν στο διαδίκτυο ψάχνοντας υλικό για το αφιέρωμα στα παραμύθια και στην αφήγηση, όταν βρέθηκα στην ιστοσελίδα της Λίλης Λαμπρέλλη. Βρήκα τα κείμενά της πολύ "παραμυθένια", θυμήθηκα ένα παραμύθι της που μου είχε κάνει καλή συντροφιά στα παιδικά μου χρόνια, και επικοινώνησα μαζί της!

   Ύστερα από μια ενδιαφέρουσα, μικρή, διαδικτυακή συζήτηση, απάντησε πολύ ευγενικά στις ερωτήσεις μου.

Μάρτης 2013

ΘΕΑΤΡΟ: Αν ο αόρατος  κόσμος σας, με τον όποίο παθιάζεστε όλο και πιο πολύ, καθώς μεγαλώνετε, μας συστηνόταν μ' ένα παραμύθι, ποιοι θα ήταν οι ήρωές του;

ΛΙΛΗ ΛΑΜΠΡΕΛΛΗ: Αν διάλεγα ένα λαϊκό παραμύθι, τότε θα ήταν ο "Καημός", με βασικούς ήρωες το φίδι που προσωποιεί τον Καημό-μυητή στην ενηλικίωση και μια βασιλοπούλα.

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πιο πολύ μου φαίνεται πως αυτό το παραμύθι μιλάει για "μεγάλωμα" μέσα από απώλειες και μετακινήσεις, για αντοχή, για εσωτερική συμφιλίωση, για αναζήτηση της ουσίας των πραγμάτων, δηλαδή για το ίδιο το νόημα της ζωής.

Θ.: Συναντήσατε τον παραμυθά Ανρί Γκουγκό και, όπως λέτε χαρακτηριστικά, βουτήξατε στα βαθιά και δεν αναδυθήκατε ποτέ!

Ποιους θησαυρούς ανακαλύψατε στο βυθό;

Λ.Λ.: Το έχω πει πολλές φορές ότι τα παραμύθια, με τον συμβολικό τους λόγο, μιλάνε για το όλο (για τη συμφιλίωση ενός κατακερματισμένου κόσμου) - κι ακόμα ότι είναι πλάσματα της ησυχίας. Αυτή η ολότητα κι αυτή η ησυχία βρίσκονται στο βυθό των παραμυθιών - καμιά αντιπαλότητα, καμιά θλίψη, καμιά απαξίωση, κανένας φόβος δεν αγγίζει την αίσθηση της πληρότητας και της ελευθερίας που προσφέρει η αλήθεια του παραμυθιού που αν έχουμε το κουράγιο, μπορούμε να αναγνωρίσουμε σαν μια δική μας αλήθεια που βρίσκεται κάτω από τη φθαρτή επιφάνεια της προσωπικής μας ιστορίας. Υπάρχει μεγαλύτερος θησαυρός;...

Θ.: Θέατρο - αφήγηση: ποιες είναι οι διαφορές, οι ομοιότητες, οι συγγένειες;

Λ.Λ.: Η συγγένεια είναι ότι ο αφηγητής είναι ο ταπεινός πρόγονος του ηθοποιού, που δεν παρασταίνει τον απόγονό του, δεν παρασταίνει τίποτα, απλά αφηγείται σε ατομα και όχι σε ένα "κοινό", πάντα με δικά του λόγια, τη δική του, βαθιά σχέση μ' ένα παραμύθι.

Αν αντικαταστήσουμε τον αφηγητή από έναν ηθοποιό, το αποτέλεσμα, δεν θα είναι η αφήγηση ενός παραμυθιού, που τονίζω ότι προυποθέτει σχέση (ανάμεσα σ' αυτόν που λέει το παραμύθι, αυτόν που ακούει το παραμύθι και το ίδιο το παραμύθι) και όχι τεχνική, αλλά καλός, μέτριος ή κακός θεατρικός μονόλογος, όπου ο ηθοποιός θα παρασταίνει τον αφηγητή.

Μια μεγάλη διαφορά είναι ότι στο θέατρο που είναι ομαδική τέχνη, ο ηθοποιός είναι προστατευμένος (πίσω από ένα παγιωμένο κείμενο, μια σκηνοθεσία, ένα κοστούμι, όλο το οπλοστάσιο της θεατρικής τεχνικής...) ενώ στην αφήγηση, ο παραμυθάς είναι μόνος και άοπλος - αφηγείται μ' αυτό που είναι κι όχι μ' αυτό που ξέρει να κάνει.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για δύο είδη που απαιτούν διαφορετική ψυχική διάθεση και πάνω απ' όλα, αυτός που λέει ένα παραμύθι πρέπει να πιστεύει στην κρυμμένη αλήθεια του εκφερόμενου λόγου - καμιά τεχνική "σωστής εκφοράς του λόγου" δεν μπορεί να καλύψει αυτή την ανάγκη.

Λίλη Λαμπρέλλη

 Θ.: Η αφήγηση ενός παραμυθιού διώχνει τους εφιάλτες; ξεκαθαρίζει το τοπίο; το άκουσμά του παρηγορεί; ανοίγει δρόμους;

Σας ρωτώ με αφορμή τη συνεργασία σας με τη Διάβαση.

Λ.Λ.: Ναι, τα κάνει όλα αυτά που τόσα εύστοχα αναφέρατε. Παρηγορεί, με την έννοια ότι σου λέει ότι δεν είσαι μόνος μπροστά στο σταυροδρόμι, αλλά μαζί σου είναι και ο μοναχικός ήρωας του παραμυθιού που θα τραβήξει τα μύρια όσα σε δοκιμασίες, αλλά τελικά θα αυτονομηθεί, θα γίνει "βασιλιάς". 

Ξεκαθαρίζει το τοπίο, γιατί είναι ολοφάνερο ότι δεν υπάρχουν άπειρες επιλογές, αλλά ουσιαστικά δύο μονάχα - η ζωή και ο θάνατος. Αν η πορεία σου έχει να κάνει με απεξάρτηση από ουσία, τότε η ουσία θα χαθεί για να ζήσει ο ήρωας, δηλαδή εσύ.

Η συνεργασία μου με τη Διάβαση μου έκανε το πολύτιμο δώρο να δω μπροστά μου ολοζώντανους τους αρχετυπικούς ήρωες των μαγικών παραμυθιών στα πρόσωπα των αγοριών και των κοριτσιών που ήταν σε πορεία απεξάρτησης - πλάσματα λεοντόκαρδα και αποφασισμένα να νικήσουν τον δράκο και να ελευθερώσουν τη φυλακισμένη βασιλοπούλα. Τους οφείλουμε σεβασμό και θαυμασμό.

Θ.: Όταν αφηγείστε, αυτοσχεδιάζετε; Και μας ακούτε εμάς που σας παρακολουθούμε, ή παρασύρεστε σ' έναν άλλο κόσμο ακολουθώντας τα "χνάρια του ήρωα";

Λ.Λ.: Όλοι οι παραμυθάδες αφηγούνται με στοιχεία αυτοσχεδιασμού, χωρίς βέβαια να αυτοσχεδιάζουν τα πάντα, γιατί αυτό θα έθετε σε κίνδυνο τη μουσικότητα της αφήγησης.

Σίγουρα, ακολουθώ τα χνάρια του ήρωα, αλλά ακούω κι αυτούς που μ' ακούνε, που σημαίνει ότι είμαι ανάμεσα σε δυο κόσμους: στο εδώ και τώρα των ακροατών που επικοινωνώ μαζί τους μέσα από βλέμματα, παύσεις γεμάτες "σχέση" και πάνω απ' όλα, μέσα από την ποιότητα της σιωπής τους, και συγχρόνως στον άχρονο χρόνο και στο πουθενά των παραμυθιών.

Θ.: "Ο παραμυθάς είναι ένα πλάσμα που ξέρει πως έχει χνάρια από φτερά", γράφετε.

Πώς χρησιμοποιείτε αυτά τα χνάρια στην καθημερινότητα;

Λ.Λ.: Προχωράω μ' εμπιστοσύνη στη ζωή επειδή γνωρίζω ότι μπορώ να πετάξω, όχι επειδή δείχνω στους άλλους ότι μπορώ να πετάξω. Αυτό σημαίνει ότι τις καθημεινές στιγμές προστατεύω τα χνάρια από τα φτερά μου, εκτός από τη στιγμή της αφήγησης που έχω γυμνούς τους ώμους και τα βλέπουν όλοι.

Το ζητούμενο, αν η ώρα είναι καλή, είναι μ' αυτά τ' αδύναμα φτερά να νικήσω τα βαρίδια της κοινωνικής σύμβασης, της επιφανειακής ευπρέπειας, της φυσικής φθοράς, ώστε να πετάξω στ' αλήθεια και να πετάξουν μαζί μου όλοι όσοι μπορούν να ταξιδέψουν ως εκεί όπου όλα μπορούν να συμβούν.

Θ.: Η ανάγνωση της ιστορίας του κόσμου μας μέσα από τα λαϊκά παραμύθια ποια άποψη σας έκανε να σχηματίσετε για τον άνθρωπο;

Λ.Λ.: Τι καλή ερώτηση! Η "ανάγνωση" της ιστορίας του κόσμου μεσα από τον προφορικό λόγο των παραμυθιών που γεννήθηκε προ γραφής και βέβαια προ ιστορίας και διέσχισε χρόνους και καιρούς, κατορθώνοντας να φτάσει ως το εγγράμματο σήμερα χάρη στη δύναμή του και μόνο τι μπορεί να μας πει για τον άνθρωπο όλων των εποχών κι όλων των τόπων; Πως ό,τι κι αν γίνει, θα τα καταφέρει. Όσο βαθιά κι αν είναι η κρίση, όσο σκληρή η απώλεια, όσο αργό το πένθος, όσο δύσκολη η μετακίνηση, θα μετακινηθεί και θα κατακτήσει καινουρια πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με υλικό πλούτο, αλλά με ψυχικές δυνατότητες. Ό,τι κι αν γίνει, ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, ο άνθρωπος θα είναι πάντα με τη μεριά της ζωής.
Θ.: Σας ευχαριστώ για την άμεση ανταπόκριση κι εύχομαι "η βαρκούλα με το πανί" να καλοταξιδεύει τη "γητεύτρια των χορταριών και των ουράνιων τόξων".

Σεμινάρια της Λίλης Λαμπρέλλη

(για μεγέθυνση κλικ στην εικόνα)

πληροφορίες εδώ

πληροφορίες εδώ

διαβάστε: 

Λίλη Λαμπρέλλη, η γητεύτρια των ουράνιων τόξων
Γιατι λέω παραμύθια

Βιβλία της Λίλης Λαμπρελλη
Καημός, το αγαπημένο παραμύθι της Λίλης Λαμπρέλλη

Είσαι στη γη...

Καημός

Η αφηγήτρια Λίλη Λαμπρέλλη αφηγείται στo "Λόγος εύθραστος κι αθάνατος" το αγαπημένο της παραμύθι.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν και δεν ήτανε ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα κι είχανε μια θυγατέρα κι ένα παλικάρι. Κι η βασιλοπούλα, η κόρη τους –που λένε πως ήταν όμορφη σαν το φεγγάρι– είχε και μια παραμάνα που όλη μέρα αναστέναζε κι έλεγε:

-Οχ, καημός!...

Μια μέρα, η βασιλοπούλα τηνε ρώτησε:

-Παραμάνα μου, τι ’ναι τούτος ο καημός που όλη μέρα πια τον συλλογιέσαι κι αναστενάζεις;

Κι η παραμάνα αποκρίθηκε:

-Κόρη μου, να μη ζητάς να μάθεις τι ’ναι τούτος ο καημός! Απαπαπαπά, παιδάκι μου…

Όμως, εκείνη την ώρα, κάτω απ’ τα δώματα της βασιλοπούλας πέρναγε ένας πουλητής που διαλαλούσε την πραμάτεια του:

-Καημόοο… πουλώ! Καημόοο… πουλώ!

Η βασιλοπούλα έτρεξε και ρώτησε:

-Πόσο τον έχεις τον καημό;

-Φτηνό τον έχω στην αντάμωση κι ακριβό στο χωρισμό. Κι άμα δεν τον ταΐζεις, σε τρώει!

Κι η βασιλοπούλα, τι νομίζετε πως έκανε; Αγόρασε;…  Εμ, αγόρασε!... Κι ο καημός ήταν ένα σκουλήκι μέσα σ’ ένα μικρό κουτί.

Και τον έτρεφε, τον έτρεφε, τον έτρεφε η βασιλοπούλα κι ο καημός μεγάλωνε και μεγάλωνε και μεγάλωνε κι άλλο, κι έγινε φίδι, έγινε θεριό κι έφαγε τη μάνα της!... Ύστερα, έφαγε τον πατέρα της! Ύστερα, τον αδελφό της! Ύστερα, ολόκληρη την πολιτεία! Ρήμαξε η πολιτεία… Αλλά εκείνη δεν την έτρωγε…

Τότε, πήρε τα μάτια της και περπάτησε μονάχη μέσα στην ερημιά… Περπάτησε, περπάτησε, περπάτησε, ώσπου βρέθηκε μπροστά σ’ ένα δέντρο. Στις ρίζες του, ανάβλυζε πηγή. Κι αυτή ανέβηκε στα κλαριά του για να δει κι είδε να ’ρχεται από μακριά κουρνιαχτός μεγάλος. Κι όσο ο κουρνιαχτός πλησίαζε, είδε πως ήταν ένας καβαλάρης. Κι όταν ο καβαλάρης έφτασε κάτω από το δέντρο, εκείνη το είδε πως ήταν ένας βασιλιάς.

Ο βασιλιάς ξεπέζεψε για να ποτίσει το άλογό του. Όμως, το άλογο δεν έπινε! Σκιαζότανε… Τότε, ο βασιλιάς έσκυψε μέσα στο νερό για να δει τι είναι εκείνο που τρομάζει το άλογό του. Κι είδε να καθρεφτίζεται η πεντάμορφη.

-Νεράιδα είσαι ή άνθρωπος;

-Άνθρωπος είμαι, όπως κι εσύ.

Την αγάπησε με τη μια και της ζήτησε να την πάρει γυναίκα. Κι εκείνη κατέβηκε από το δέντρο, ανέβηκε στα καπούλια του αλόγου του και κάλπασε μαζί του ως το δικό του το παλάτι. Εκεί, ο βασιλιάς είπε στη γριά βασίλισσα, τη μάνα του:

-Μάνα, αυτή είναι η γυναίκα μου! Θα τη στεφανωθώ!...

Τη στεφανώθηκε κι εκείνη κίνησε γκαστρωμένη. Και φούσκωνε, φούσκωνε, φούσκωνε η κοιλιά… Περνούσανε καλά…  Ώσπου μια μέρα, ο βασιλιάς έπρεπε να πάει στον πόλεμο. Είπε στη μάνα του:

-Μάνα, τη γυναίκα μου και τα μάτια σου!

Ύστερα, ανέβηκε στο άλογό του κι έφυγε μαζί με τ’ ασκέρι.

Και πέρασε ο καιρός κι ήρθε η ώρα η καλή για να γεννήσει το κορίτσι. Και γέννησε κι έκανε ένα παλικάρι όμορφο σαν τον ήλιο και σαν το φεγγάρι. Την πρώτη μέρα το πλύναν, το ταΐσανε. Τη δεύτερη, το ταχταρίσανε. Την τρίτη, το νανουρίσανε. Όμως, σα σουρούπωσε η τρίτη μέρα, έκλαιγε το μωρό. Αίφνης, ακούστηκε βουητό που πλησίαζε και πλησίαζε κι άλλο κι ήλθε το θεριό!

-Οχ, καημός! Ήλθες πάλι;

-Πείνασα!

-Φάε με!

Τότε, ο καημός άνοιξε το στόμα και αααααααπ! Κατάπιε το μωρό! Ύστερα, έφυγε από κει πού ’ρθε…

Μπαίνει μέσα η γριά η μάνα, η βασίλισσα:

-Κόρη μου, δεν το ακούω να κλαίει το μωρό. Μην έπαθε τίποτα;

-Μάνα… Πείνασα και το ’φαγα…

-Τι είν’ αυτά που λες;… Το παιδί σου έφαγες;

-Ναι, μάνα, συγχώρα με, το ’φαγα.

-Δυστυχισμένη! Τώρα, τι θα πούμε στον άντρα σου;

Περνάει ο καιρός, τελειώνει ο πόλεμος, γυρίζει ο βασιλιάς.

-Μάνα, η γυναίκα μου καλά είναι; Γέννησε;

-Γιε μου, καλά! Γέννησε… Μόνο που το παιδί το χάσαμε…

-Το χάσαμε το παιδί;… Δεν πειράζει! Αυτή να ’ναι καλά!...

Κίνησε για δεύτερη φορά γκαστρωμένη. Και για δεύτερη φορά ο βασιλιάς έπρεπε να πάει στον πόλεμο. Λέει στη μάνα του:

-Μάνα, τη γυναίκα μου και τα μάτια σου! Και τούτη τη φορά να το προσέξετε το παιδί, να μην το χάσουμε…

Ήρθε η ώρα για τη γέννα. Κι η βασιλοπούλα γέννησε πάλι παλικάρι. Και τούτο σαν το πρώτο – ίδιο ήλιος, ίδιο φεγγάρι…

Την πρώτη μέρα, το πλύναν, το ταΐσανε, τη δεύτερη, το ταχταρίσανε, την τρίτη, το νανουρίσανε, μα σα σουρούπωσε, ακούστηκε βουητό…

-Ωχ, καημός! Ήλθες πάλι;

-Πείνασα!

-Φάε με!

Κι ο καημός άνοιξε το στόμα και ααααααπ! Κατάπιε το μωρό κι έφυγε…

Μπαίνει η γριά η μάνα:

-Κόρη μου, δεν το ακούω το μωρό. Μην έκανες τίποτα πάλι;

-Μάνα, συγχώρα με! Το ’φαγα…

-Έφαγες για δεύτερη φορά το παιδί σου; Ας μου ’λεγες να διατάξω να βάλουν δίπλα σου γλυκά, φαγιά, πιοτά… Μόν’ το παιδί σου έφαγες; Τι θα πούμε πάλι στον άντρα σου;…

Τελειώνει ο πόλεμος, γυρνάει ο βασιλιάς.

-Μάνα, η γυναίκα μου γέννησε; Το παιδί;…

-Γιε μου, γέννησε. Όμως, το παιδί το χάσαμε πάλι…

-Το χάσαμε πάλι; Φαίνεται πως αυτό είναι το ριζικό μας… Δεν πειράζει… Αυτή να ’ναι καλά!...

Κίνησε για τρίτη φορά γκαστρωμένη και για τρίτη φορά ο βασιλιάς έφυγε στον πόλεμο κι εκείνη γέννησε χωρίς τον άντρα της, μονάχη με τη γριά βασίλισσα, την πεθερά της. Όμως, τούτη τη φορά έκανε κορίτσι, όμορφο σαν όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού. Πρώτη μέρα, δεύτερη μέρα, τρίτη μέρα, ακούστηκε βουητό…

-Οχ, καημός! Ήρθες πάλι;

-Πείνασα!

-Φάε με!

Ο καημός άνοιξε το στόμα και αααααπ! Κατάπιε και το τρίτο το μωρό κι έφυγε… Μπαίνει μέσα η γριά:

-Δεν τ’ ακούω το μωρό! Μην έκανες τίποτα;…

-Το ’φαγα!

-Έφαγες για τρίτη φορά το παιδί σου;… Και γω σου ’βαλα δίπλα σου τόσα γλυκά, τόσα φαγιά, τόσα πιοτά… Α, δεν έχει. Τούτη τη φορά θα σε μαρτυρήσω! Θα τα πω όλα στον άντρα σου!

-Ό,τι θέλεις κάνε…

Γυρνάει ο βασιλιάς.

-Μάνα; Το παιδί;…

-Άκου, γιε μου. Τα παιδιά δεν πέθαναν, μονάχα τα τρώει αυτή. Εκεί που τη βρήκες μέσα στην ερημιά θα ’ναι καμιά άγρια, αφού τρώει τα παιδιά της.

Κι ο βασιλιάς την έδιωξε. Τι να ’κανε; Αφού έτρωγε τα παιδιά της…

Κι αυτή ξαναπήρε μονάχη το δρόμο της ερημιάς. Περπάτησε, περπάτησε, περπάτησε, βρέθηκε μπροστά σ’ ένα βουνό, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, ώσπου έφτασε στην κορφή. Εκεί γύρισε και κοίταξε ένα γύρο για να δει κι είδε να ’ρχεται κουρνιαχτός… Κι ακούστηκε το βουητό. Ήταν το θεριό…

-Οχ, καημός! Ήρθες πάλι;… Φάε με! Τι περιμένεις; Φάε με να γλιτώσω από τα βάσανα.

Όμως, ο καημός της αποκρίθηκε:

-Δε σε τρώω. Γιατί μετά τα τόσα και τόσα που σου ’κανα, εσύ δε με πρόδωσες. Μόνο θα σου δώσω πίσω τα τρία σου παιδιά, να γυρίσεις στον άντρα σου, το βασιλιά, να γίνεις βασίλισσα και να ζήσετε καλά…

Κι ευθύς, ο καημός άνοιξε το στόμα και ξέρασε τα τρία τα παιδιά, μεγαλωμένα! Ύστερα, σκίστηκε η γη στα δυο και το θεριό χώθηκε μέσα σαράντα οργιές και χάθηκε για πάντα…

Κι η βασιλοπούλα πήρε τα τρία της παιδιά και γύρισε στο παλάτι του άντρα της, του βασιλιά, και του τα ’πε όλα… Κι έγινε βασίλισσα!

Και ζήσανε καλά… Κι εμείς;… Καλύτερα!...

διαβάστε:
Λίλη Λαμπρέλλη - συνέντευξη στο ΘΕΑΤΡΟ
Γιατί λέω παραμύθια
Λίλη Λαμπρέλλη, η γητεύτρια των ουράνιων τόξων