Ρακοσυλλέκτες με χιούμορ

«Μαζεύοντας τα ράκη μας αποφασίσαμε ν' ανοίξουμε τα μάτια μας εκεί που οι άλλοι κλείνουν τη μύτη τους. Και είδαμε ότι τελικά ρακοσυλλέκτες είμαστε όλοι... Ψάχνοντας στα απομεινάρια της ζωής μας... όλοι προσπαθούμε να βρούμε ή να "κλέψουμε", όπως συνηθίζεται να λέγεται, λίγο από αυτό το τίποτα για εμάς. Κλέψε λίγο ελεύθερο χρόνο, βρες τον εαυτό σου, ψάξε για το μέλλον σου... Πού όμως; Και η απάντηση είναι εδώ... μέσα στην καθημερινότητα που μας επέβαλλε να ζούμε με εκπτώσεις, συμβιβασμούς και ψιθύρους...

Κωνσταντίνα Ρουμελιώτη, μια ρακοσυλλέκτρια του θεάτρου

 

Η Κωνσταντίνα Ρουμελιώτη, ηθοποιός και συγγραφέας, αποφοίτησε από τη δραματική σχολή "Διομήδη Φωτιάδη" και παρακολούθησε σεμινάρια φωνητικής, τραγουδιού και κινησιολογίας. Έχει ερμηνεύσει ρόλους παγκόσμιου και παιδκού ρεπερτορίου, σε stand up comedy και ταινίες μικρού μήκους. 

Τι σημαίνει άραγε για εκείνη η θεατρική τέχνη και τι της προσφέρει στην εξωθεατρική καθημερινότητα;

«Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για το τι είναι θεατρική τέχνη. Αυτό που σημαίνει κυρίως για μένα το θέατρο και θεατρική τέχνη είναι

α) η ευκαιρία του ηθοποιού να ζήσει μια άλλη, έστω και για λίγο ζωή και

β) η "υποχρέωσή" του να μεταφέρει στο κοινό μια ιστορία. Το θέατρο για μένα λειτουργει σαν ψυχοθεραπεία, με βγάζει από την καθημερινότητά μου ή απλά τη συμπληρώνει. Όταν για ένα διάστημα τύχει να μην ασχοληθώ με το θέατρο, νιώθω ότι ένα κομμάτι του εαυτού μου λείπει. Βέβαια μέσα από το θέατρο αποκτάς μια πειθαρχία, αναπτύσσεις τη φαντασία σου και γίνεσαι πιο παρατηρητικός με το περιβάλλον σου.»

Όσκαρ Ουάιλντ: "Η ψυχή του ανθρώπου"

 "Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό" είναι ένα δοκίμιο του Όσκαρ Ουάιλντ, γραμμένο στα 1890, που αποκαλύπτει μια λιγότερο στο ευρύ κοινό γνωστή πλευρά του συγγραφέα, γνωστού για τα ευφυολογήματα, "Το πορτέτο του Ντόριαν Γκρέι", τη "Σημασία του να είναι κανείς σοβαρός" και τον αντισυμβατικό τρόπο ζωής του.

Τα όσα ακολουθούν είναι αποσπάσματα από το δοκίμιο αυτό, το οποίο μπορείτε, και αξίζει, να το διαβάστε ολόκληρο εδώ.

Ιονέσκο, μια περιπέτεια του νου

«Ένα θεατρικό έργο είναι μία κατασκευή από μία σειρά καταστάσεων της συνείδησης ή απλών καταστάσεων, που εντείνονται, γίνονται όλο και περισσότερο πυκνές, ύστερα περιπλέκονται, είτε για να ξεδιαλυθούν πάλι, είτε για να τελειώσουν σ' ένα αφόρητο αδιέξοδο.»

Ο Ιονέσκο για το "Ρινόκερό" του

ο Ιονέσκο εξηγεί πώς εμπνεύστηκε το "Ρινόκερο"

«Στα 1938, ο συγγραφέας Ντένι ντε Ρουζμόν βρισκόταν στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας τη μέρα μιας ναζιστικής διαδήλωσης. Μας αφηγείται πως είχε σταθεί στο κέντρο ενός πυκνού πλήθους, που περίμενε την άφιξη του Χίτλερ.

Οι άνθρωποι γύρω του είχαν αρχίσει να ανυπομονούν, όταν φάνηκε στο βάθος μιας λεωφόρου, μικροσκοπικός στο ξέμακρο, ο Φύρερ με την ακολουθία του. Από μακριά, ο αφηγητής είδε το πλήθος να καταλαμβάνεται προοδεττικά από ένα είδος υστερίας, επευφημώντας σαν τρελό τον απαίσιο εκείνο άνθρωπο. Η υστερία απλωνόταν, προχωρούσε, με το Χίτλερ μαζί, σαν πλημμυρίδα.

Στην αρχή, ο αφηγητής έμεινε έκπληκτος από αυτή την παράκρουση. Όταν όμως ο Φύρερ πλησίασε για καλά και η γενική υστερία μεταδόθηκε και στους ανθρώπους που βρίσκονταν πλάι του, ο Ντενί ντε Ρουζμόν ένιωσε μέσα του αυτή τη λύσσα να τείνει να τον κατακτήσει και τον ίδιο, αυτή η παράκρουση τον "ηλέκτριζε".